SPALENI SLONCEM 2
Czesc druga - CYTADELA
- Nie zabijaj! - Czemu? - Cicho!
Zostaw komara, niech sie napije.
Ciekawa sprawa.
Komar teraz napije sie krwi...
i poleci do domu, do swojej pani.
Komary nie pija krwi, krew pija tylko komarzyce.
- Komarzyce? - Tak.
- Naprawde? - Komarzyce.
Cos takiego? To ci natura!
Z tego wynika, ze u nich tez baby krew wysysaja.
- Co z toba, Jurok? - Co jest?
Chlopaki...
moglem zginac.... ja...
o, przed chwila... tu byla moja glowa, patrzcie...
tu, gdzie trzy dziury... trzy dziury...
trzy strzaly, w oboje oczu i w czolo! Ojoj!
Juriju Iwanowiczu...
szczerze mówiac, nie przypuszczalem, ze dadza ci awans na generala.
Co... myslales, ze mi nie dadza, co?
Przeciez... prawde mówiac, obiecywales, ze...
do 1 maja zdobedziesz te cholerna Cytadele,
- przed swietem ludzi pracy. - I co z tego?
I nie zdobyles.
Zaraz, zaraz, zaraz...
czegos tu nie rozumiem!
Czekaj, nie przeszkadzaj.
Chcesz przez to powiedziec...
ze nie wykonalem swojej obietnicy... co?
- Nie to mialem... - Co nie to?
Cos tak zamilkl, pulkowniku?
- Juriju Iwanowiczu. - Jurik...
Cisza, powiedzialem!
Mówie - ma byc cisza... Samojlowicz!
Nakryj go poduszka, albo czyms innym!
Masz milczec, jak ci general kaze!
A ty zdobyles ja z generalem Liepakowem?
Wtedy obaj przez pól roku staliscie w miejscu, póki go nie zastapilem.
I co, zdobyl ja?
Tak sie sprawy maja!
Moze pokazac wam, jak trzeba walczyc, co?
Zaraz wam pokaze. Dowódca batalionu - powstac!
Natychmiast zbieraj swoich skazanych.
Oglaszam zadanie bojowe:
zdobyc przyczólek
jak najblizej Cytadeli!
Kazdemu, kto dojdzie do Cytadeli, przyznac tytul bohatera!
A jak ugrzezniesz... to wtedy... byc moze... wezwiemy posilki.
To dotyczy wszystkich!
Czas na przygotowania - 1 godzina. Naprzód!
Czy to, przepraszam... zart, towarzyszu generale?
Za... zart?
Czy ja, wedlug ciebie...
przypominam klowna... arlekina? Co, kapitanie?
Nie, nie, towarzyszu generale.
Jesli dobrze zrozumialem, chcecie, zebym poprowadzil...
skazanych w czolowym ataku na Cytadele?
W czolowym? Wlasnie, tak... w czolowym.
Calym waszym bohaterskim...
batalionem karnym.
Towarzysze, czy wszyscy maja nalane?
- Towarzyszu generale... - Co?
no... przeciez nie przejdziemy nawet 30 metrów... tylko wytracimy ludzi i to wszystko...
chocby i 10 batalionów... oni sa tam wstrzelani w kazdy centymetr, oni nas jak...
- wystrzelaja nas jak kaczki! - Solonow, draniu, jak smiesz...
zachcialo ci sie pouczac dowódce, co?
- To jest bez sensu, towarzyszu generale. - O zesz twoja mac...
...kapitanie!
Osmielasz sie podwazac sens rozkazów generala?
Gdzie jest moja teczka? Dawac ja tu!
Ale mi oficerów pozostawil Liepakow!
Twierdza, ze bez sensu! Cos takiego!
Gdzie teczka? Dawaj pistolet!
- Towarzyszu generale..! - Milczec!
Co, moze jeszcze przeprowadzimy glosowanie?
Walczyc, czy nie walczyc w transzejach?
- Towarzyszu generale..! - Jeszcze jedno slowo...
i nie bedziesz juz wiecej chodzic na strzelnice, kapitanie,
bo ja ciebie, tu i teraz, dokladnie tutaj - zastrzele.
Jak tchórza i zdrajce.
To jest rozkaz, kapitanie!
I ty pójdziesz... i wykonasz go. Zrozumiales?
Nie slysze odpowiedzi!
Tak jest.
A ich odwaga sie nie przejmuj,
od razu po twoim ataku do transzei wprowadze grupe zaporowa... zabierz...
wiec macie isc tylko do przodu i ani kroku w tyl! Rozkaz numer 227.
To wszystko. Idz, idz, zolnierzu, idz!
Pracuj na tytul bohatera.
Liepakow nie nauczyl was walczyc.
Co, kapitanie, czegos nie rozumiecie?
Ale to nic, Mielezko was nauczy.
Ale... ale on ma racje...
on ma racje, zrozumcie, nie damy rady zdusic ich punktów ogniowych, bo oni je zmienili.
Od czasu ostatniego natarcia na pewno juz je pozmieniali.
No wiec my teraz na nowo zlokalizujemy ich obecne polozenie.
- Towarzyszu generale... - Milczec!
Przygotowac punkt obserwacyjny dla ustalenia ich stanowisk ogniowych
podczas prowadzenia rozpoznania bojem.
Skazanym wydac podwójna porcje spirytusu...
tuz przed atakiem!
A grupa zaporowa ma byc gotowa do zajecia transzei. To wszystko.
Wykonac!
- Przygotowac sie do boju, chlopaki. - O, stamtad ten Fryc...
Przygotowac sie do boju! Pelna gotowosc za godzine.
- Oj, czolem, towarzyszu dowódco. - Poczekaj.
- Tu stalo sie cos takiego... - Szeregowy! - Tak jest.
Wez jeszcze dwóch zolnierzy i wyladujcie termosy z mojego samochodu.
- Towarzyszu dowódco, chcialem... - Przekazcie je dowódcom pododdzialów.
- ..doslownie... - Poczekajze, ty... Bogdanow!
- ..nachylilem sie do niego... - Jestem, jestem, tu jestem!
- Zaraz przyniosa spirytus, zbierz tu caly sklad osobowy. - Rozkaz!
Na moja komende - powstan!
- Szykujemy sie do boju. - Dowódco, co sie stalo?
Wziac ze soba zwiekszony zapas amunicji.
- Gotowosc za godzine. - Co sie stalo?
Rozkaz genarala-majora Mielezko.
Towarzyszu dowódco... towarzyszu...
ojczulku, opowiedz... no opowiedz, ojczulku!
Siadaj, mówie ci... zasmarkany Iwanie!
Co sie stalo?
Padl rozkaz...
silami karnego batalionu...
zdobyc Cytadele...
atakiem czolowym.
Co takiego?
Gotowosc... za godzine.
A on co... znowu zachlal?
W trupa.
Zasrany general!
No zesz twoja mac!
Co tu sie wyprawia, dowódco, co?
Najlepiej jakby mnie zdegradowali.
Porzucic karnego batalionu nie moge, przeciez jestem oficerem.
Byloby mi wstyd, dowódco.
Wszyscy wiedza, ze przedpole Cytadeli jest wstrzelane, przeciez tak nie mozna!
Mam byc jak dzikus do odstrzalu?
Moze odmówic walki, czy co?
No zrobic cos, zeby ni to, ni owo,
jakos sie wywinac?
Co, dowódco? Wstyd!
Tyle, ze wstyd nie przed swoimi, a przed Niemcami.
Moze i powinienem, ale nie chce!
I tak nigdzie nie pójde.
Zostane tutaj.
No i co? Moze bedziesz tu siedziec z oddzialem zaporowym?
- Przestan, dowódco! - Nie krzycz!
Ja nie krzycze, tylko mówie ci, ze nie boje sie smierci,
tylko nie chce brac udzialu w tym szalenstwie.
Po co nam o tym mówisz, co?
Przeciez juz dwa lata razem babrzemy sie w tym gównie. Dopiero sie obudziles, czy co?
Po co nam to mówisz? Lepiej powiedz to Mielezko, on ciebie zrozumie.
Chcesz zostac w transzei, to zostawaj, rozwala cie swoi i wszystko.
- To niech rozwala, niech rozwala! - Tak bedzie! - No i dobrze.
I co z tego? A tam to nie rozwala?
Tam tez rozwala, tylko tam...
jakis Niemiec pomysli, ze jestem frajerem.
- I bedzie mial racje. - No co ty, a...
Ze jestem bylym majorem, czolgista - "Mikolajem Frajerem".
Prawdziwym rosyjskim dzikusem, ale ja tego nie chce,
nie chce tego, nie chce, zeby mnie tak rozwalili.
Posluchaj, tutaj rozwala cie na pewno, a tam - nie wiadomo, rozwala cie, albo nie.
A moze nie rozwala? A jezeli rozwala, to moze nie od razu?
Co, nie rozumiesz?
15 sekund od kepki do kepki, 15 sekund to cala wiecznosc,
10 sekund od kepki do tamtego drzewa, to jak cale zycie, nie wiesz, co sklada sie na zolnierskie zycie?
I to jeszcze nie wszystko... Co z toba?
Nie podoba ci sie, Kola, strzel sobie w leb i po wszystkim.
- I sobie strzele! - I strzel sobie. - I strzele! - No i strzel!
To ty nie wiesz, Kola, ze na wojnie sa ludzi wazni, i sa mniej wazni?
A nam i tak sie udalo, tak, tak - udalo sie, jestesmy mniej wazni, i co, przykro nam?
Przykro... i mnie jest przykro. Kola, mnie tez jest przykro.
Ale zyjemy, prawda? Przeciez zyjemy.
Zyjemy.
I musimy dozyc do konca wojny.
A najlepszym wypadku... do dzisiejszego wieczora.
Dowódca posterunku kapitan Jegulow, prosze okazac dokumenty.
- Jade na linie Cytadeli, spiesze sie. - Przepraszam, towarzyszu pulkowniku. Prosto i na lewo.
Wiesz co?
- Pójde... przejde sie. - Dokad?
Trzymaj.
Pilnuj... odpowiadzasz glowa.
Moze powinienem pójsc z wami?
- Co, boisz sie? - Nie, ale tu jest nieprzyjemnie.
- Czuje sie tu jakos obco. - Nie wszedzie mozemy czuc sie swoimi, co, Riabow?
Ale musimy byc czujni, dla nas nie ma swoich.
I tacy sie nie pojawia. Zrozumiales? Uwazaj!
Tak... uwaga wszyscy...
jak uzgodnilismy...
dokladnie za 23 minuty, bezzwlocznie, rozpoczynamy zmasowany atak.
Gdzie tu sa skazani?
- Tu wszedzie sa skazani. - Dobra, szukam zolnierza Kotowa.
- Tu takiego nie ma, towarzyszu pulkowniku. - Dobrze, a gdzie moze byc?
- Moze w drugiej kompanii? - Moze w drugiej, a gdzie ona jest, lejtnancie?
Tam.
No co sie gapicie? Przygotowywac sie do boju! Szybciej!
Widziales Kotowa?
Co sie stalo?
Co sie dzieje?
Ojczulku!
Kot... skazany Kotow?
- Nizej, pulkowniku! - Zolnierzu, co ty..! Kotow!
Wracaj tu, Kotow!
Z drogi... z drogi...
- A ty dokad? - Z drogi, z drogi, z drogi, do cholery!
- Kotow! - Gdzie sie pchasz?
Z drogi, braciszkowie!
- Dokad to? - Przejdz, przejdz, z drogi, puszczaj, no!
Kotow, wracaj!
Ach... to oddzial zaporowy! Ach!
Kotow, no poczekajze, dokad ty..?
Nie, nie, nie, nie, nie!
- Czego ... czego nie ma? - Czego... czego?
Niczego nie ma, zrozumiales?
Nie, nie ma... nawet "nie" nie ma! Naprzód... naprzód na wzgórze!
Naprzód!
Kotow, dokad to?!
Stac, nie bylo rozkazu!
Nie rozumiem..?
Stójcie! Dokad wy..? Dokad wy wszyscy..!
Co, co... co sie dzieje? Dlaczego bez rozkazu?
- Majorze, co to za samowola? - Nie wiem, towarzyszu generale.
A kto powinien wiedziec? Wyjasnic!
- Nie dalem sygnalu rakietnica... - To idzcie tam!
- Ruszcie pozostalych! - Rozkaz!
Do ataku, barany!
- Rakieta... jest rakieta! - Atakowac... wszyscy!
Nie strzelac! Jestem pulkownikiem NKGB!
Jaki pulkownik? Wszyscy pulkownicy sa tutaj! Naprzód, atakuj!
No... naprzód, gadzie!
- Chwileczke...! - Daj go mnie!
Czekajcie... mam rozkaz towarzysza Stalina!
Wszyscy mamy rozkaz Stalina - numer 227! Ani kroku w tyl!
- Dawaj naprzód, tchórzu! - Przepraszam, jak sie nazywacie?
Przestancie!
Naprzód, bo was wystrzelam!
Diabli wzieli cale zaskoczenie! Wszystko psu na bude!
Z kim przyszlo mi wojowac!
Co tu sie wyprawia? Czy wyscie poszaleli? Generale... jak tam pana zwac...
Co tu sie dzieje, generale? Tam poszedl mój dowódca, trzeba go zawrócic!
- Jaki dowódca? - Jaki? Pulkownik NKGB!
Trzeba go natychmiast zawrócic, zróbcie cos generale!
- Pulkow... - No! - A po co on tam poszedl?
Nie wiem, ale jak cos mu sie stanie, to nas wszystkich postawia przed sadem.
Nie widze tam zadnego pulkownika.
Moze tam nie poszedl?
Zyje... zyje... wciaz jeszcze zyje...
Zyje... zyje... jeszcze zyje...
Udalo sie... Boze, jestem zywy.
Boze, daj mi przezyc!
Boze... Boze!
Zyje... uratuj mnie, Boze!
Zapomniales slów, Mitiusza, co?
- Kotow! - Kotow, Kotow.
A ty co tutaj robisz? Na linii ognia?
Ja przeciez ciebie szukam. Czemu uciekles z transzei?
Ja tu wykonuje rozkazy. A ty jak sie tu dostales?
Po cos tu przylazl? Mitia, to do cholery moja sprawa, moja, moja,
a ty, golabku, bierz dupe w garsc i z powrotem, do swoich...
- Gdzie z powrotem? - Tam. - Tam jest oddzial zaporowy,
strzelali do mnie z cekaemu, o malo mnie nie zabili.
Tam... tam sa obcy, tu swoi, ja posrodku, a oni chca ciebie zabic, ha, ha!
- I jak... boisz sie? - Boje sie!
Boisz sie, Mitia? Ja tez sie boje. Ale nie bój sie, nie bój, ja cie nie zabije.
Nie dam ci tez tu umrzec bohaterska smiercia.
- To co, biegniemy? - Dokad?
Jak na wycieczce, po ciekawych miejscach, nie chcesz, co?
No to tak, jak na stadionie, na takim normalnym.
- Dawaj je.. - Co robisz... co ty robisz?
Co ty wyprawiasz?
Schowaj je, bo do tego zlota kule leca jak muchy do gówna, rozumiesz?
Zrozumialem.
Masz... masz... ojoj!
MITIA
- Co za Mitia? Nie chce go. - Bierz. - Nie chce.
Masz, to dla ciebie, Mitia, przesylka z tamtego swiata.
Zalóz go... zalóz, zalóz.
- Zaraz stad pobiegniemy. - Dokad?
- Naprzód, Mitienka, na wycieczke. - Nigdzie nie ide. - Chodzmy, chodzmy.
- Nie ide, nigdzie nie ide - Chodzmy. - Nie moge! - Wszyscy moga.
Mitia, chodzmy, dawaj, dawaj, uspokój sie.
- No, krzycz! Czemu nie krzyczysz? - Co krzyczec? - Cokolwiek - krzycz "Mama, Tata", no juz!
- Co robisz? - Bij mnie! - Co ty robisz?!
Bij mnie! No... krzycz, krzycz!
Bij, bij mnie... bij! Naprzód, biegnij naprzód!
Za mna, Mitia, za mna!
Witia, za mna, za mna... naprzód!
Padnij!
A teraz... do tamtego dziala. Widzisz to dzialo?
Dobiegamy do niego i w lewo. Widzisz peryskop?
- Gdzie? - Jak to gdzie? Na flance!
- Dokad mamy biec? - Tam, w kierunku Cytadeli!
Ani kroku w tyl! Naprzód, mój mily, naprzód!
Naprzód!
Padnij!
Odturlaj sie!
Lewo 12, odleglosc 2.
Przewyzszenie 4 stopnie. Jeszcze jeden wielkokalibrowy!
- Sa 4 stopnie, wielkokalibrowym! - Uczcie sie wszyscy.
Nawet, gdyby atak sie teraz zalamal...
bedziemy znac dokladne polozenie...
wszystkich punktów ogniowych przeciwnika.
Dobra... o, ale wala!
Widzisz... dystans 1100, skrócili go.
- 20 sekund... tylko co im to da? - Nie rozumiem?
To nic, to nic, spokojnie, chcesz przezyc, rób to, co ja.
Biegne - i ty biegniesz, upadlem - i ty padasz,
- nic nie robisz sam, zrozumiales? - Zrozumialem. - Zrozumiales? Dawaj!
Lecimy!
Samochód jest niesprawny, jak mam nim pojechac, popatrz!
Nie nadaje sie do jazdy, ma uszkodzona chlodnice.
- Pojedziesz, pojedziesz! - Nie moge i nigdzie nie pojade, odejdz!
- Odejdz, powiedzialem! - Musisz nam pomóc!
A ja mówie ci, ze pojedziesz!
- Jak ty tak mozesz? - Odejdz, moge!
Jak jechac takim samochodem, popatrz! Jest niesprawny!
Gotuje sie, widzisz? Samochód wymaga naprawy!
Gdzie? Gdzie? Na samochód?
- Jestes sukinsynem! - Nie ublizaj, nie ublizaj mi!
Smarkula! Moge cie rozgniesc jak pluskwe! Odejdz stad, odejdz!
- Ej... co tam.. co! - Trzymaj worek!
Co sie wydzierasz? Co sie tu dzieje?
Nie mam prawa, mnie tu przyslano po amunicje!
Co? Co to? Dokad? Gdzie to zaniesc?
Na... sss.. samochód.
Ze tez, cholera, trafilem tu! Odejdzcie ode mnie, odejdzcie!
Odejdzcie! Wynocha od samochodu! Wynocha wszyscy!
Wynoscie sie! Odejdzcie od samochodu!
Dokad... odejsc, odejsc!
Odejsc od skrzyni... odejdzcie!
Odejsc... odejsc od samochodu! Odejsc od samochodu!
- Co ty..! - Odejsc... odejsc od samochodu!
Odejdzcie, wynocha!
Dosyc!
- Aj, zabili mnie, aj! - Co, co sie stalo?
Co sie stalo?
Kto strzelal?
- Nie chcial wziac rannych. - Nie chce wiezc rannych, klamie, ze przyjechal po amunicje.
Rozumiem. Kto strzelal? Kto strzelal?
Towarzyszu dowódco, towarzyszu dowódco, mnie w czasie pelnienia obowiazków,
to ona... ona, towarzyszu dowódco...
- zabila! - Starszy sierzancie!
Kotowa... starszy sierzant Kotowa, ale... towarzyszu majorze, ona jest kontuzjowana,
slyszec slyszy, a nie moze mówic.
- Starszy sierzant Kotowa, nastepnym razem takim trzeba strzelac w leb! - O!
Co stoicie? Ruszac sie, ruszac!
Do samochodów, do podwód, dalej, dalej!
Zróbcie mi opatrunek, zróbcie opatrunek!
A ty znowu tutaj. Ile razy ci mówilem, ze tu nie izba porodowa, tu jest szpital wojskowy.
- Rozumiem, ale zebym sie tylko tam dostala. - Gdzie ja cie, brzuchata, umieszcze?
Na dworcu czeka pociag na rannych, a ja nawet nie mam czym ich zabrac,
zrozum, wszystkich, którzy moga sie poruszac, wysylam tam na piechote.
To co, mam urodzic u Niemców?
- Towarzyszu majorze. - Co?
Towarzyszu majorze, prosze, potrzebne sa dokumenty.
Do samochodów! Szybko do samochodów! Nie lenic sie! Juz, uruchamiac silniki!
- P...prowadz. - Ja?
Przeciez przestrzelilas mi noge, jak ja teraz poprowadze samochód, co?
- Ja...a sama... - Jak to sama? Stój, stój!
A czy chociaz umiesz prowadzic?
Wrzuc wsteczny... spokojnie, spokojnie.
Dawaj, dawaj... spokojnie.
Dawaj, dawaj! Stój, teraz szybko, zjezdzajmy stad.
- N..no ch...chodz! - Dokad ja wolasz, dokad?
Skrzynia pelna rannych, dokad ja..?
No laduj sie szybciej!
- Gdzie! - Czyja to babka? - Mnie... mnie pozwolono.
- Mnie pozwolono. - Jedzmy, jedzmy! - Jest w ciazy.
- Tu bedzie dobrze, usiadz tutaj. - Prosze podac. - Jedzmy!
Dziekuje. Dzien dobry.
Dodaj gazu, jedz w strone lasu, do lasu!
Dawaj szybciej, juz!
- Zatrzymaj samochód! - Stój, stój, stój, stój!
- Idzcie do diabla! Jedz! - Co teraz zrobic?
- Zaczelo sie, ona rodzi. - Nie sluchaj ich, jedz na wprost, na wprost!
Stój, ona rodzi! Stój!
Co ty wyprawiasz? Dawaj, jedziemy dalej, jedz!
Jeeedz!
Ja cie...
- Schowaj sie... schowaj! - Bombarduj, nie boje sie ciebie!
Daj reke... daj, daj reke.
Zdejmuj majtki.
- Zdejmuj, zdejmuj, zdejmuj, juz, juz. - Co jej jest, zeszczala sie, czy co?
- Ona bedzie rodzic, odeszly jej wody! - To sie odwróc!
- Dawaj, dawaj, zdejmuj. - Ja moge pózniej, moge pózniej!
Trzeba przemyc, przydalby sie spirytus. Daj troche spirytusu!
- No rusz sie, co ci mówia! - Dawaj spirytus!
- No co czekasz? - Dawaj manierke!
Odsuncie sie... zdejmuj gatki!
Mówie ci, zdejmuj gatki!
Lej, lej, lej... lej na moje rece, nie na swoje.
Nie chce tutaj... nie, nie!
Nie moge... wstydze sie!
Nie takie w zyciu widywalem... dawaj, dawaj, przyj... przyj!
- Nie moge. - No przyj... przyj.
- Nie moge! - Przyj... mocniej, dawaj, dawaj!
Dobrze, dawaj, dawaj, dawaj, jestes zuch, jeszcze, jeszcze!
- Dobra, dawaj nitke. - Jaka? - Dawaj jakakolwiek! - Zaraz.
Przewiazuj. Zrób petelke blizej... dobra, tutaj.
Teraz dobrze, zaciagaj, zaciagaj, zaciagaj!
Zaciagaj... tak, tak, tak.
- Co tak zaciskasz tymi lapami! - Aha, pouczaj mnie, pouczaj, ile masz dzieci?
- Dwoje. - A ja mam piecioro i wszystkie sam z brzucha wyciagalem.
- Tnij! - Co? - Mówie tnij!
- Co mam ciac? - Pepowine.
- Dobra, wyciagaj brzytwe. - Nie mam brzytwy. - Z mojej kieszeni... dawaj!
Tak... odcinaj. Odcinaj tuz za zaciagnieta petelka.
- Nie moge! - No juz... tnij!
- Rusz sie, odcinaj! - Ja nie moge! - Tnij!
Dawajcie koszule! Tylko szybko.
Ostroznie.... zaraz...
- Kto jest... dziewczynka? - Nie.
- A kto? - Kon w palto, glupi jestes, czy co?
- Pewnie, ze glupek, skoro tu sie znalazlem. - Chlopak, chlopak sie urodzil!
Szwaby przeklete, dosc juz tego!
To nasz?
Niemiec?
Sama mu dalas?
Zgwalcili cie?
Jak mam go kochac?
Zdurnialas, owco? Oddalem mu swoja koszule, a ty..!
A co ona tu winna?
Jak masz na imie?
Niura.
A jakie imie damy jemu?
Hans.
Józef... na czesc ojczulka Stalina.
A imie odojcowskie?
Wissarionowicz... Nie wiem, kto tu z nas jest glupkiem.
Józef Wissarionowicz... o!
Wlasnie tak!
A ty co, zglupiales? Tu jest baba i dziecko.
Dobra, przeciez ona tez nie wytrzymala, a ja mialbym..?
- Oczywiscie przepraszam. - Kto sie ma urodzic, temu nie wolno przeszkodzic.
Czemu on tak zamilkl? Umarl, czy co?
Je obiad.
Chlopaki...
rozejrzyjcie sie, przeciez on nas uratowal!
- Kto? - Ten Józef.
Popatrz, co tu sie dzialo.
No to podziekujmy Józefowi Wissarionowiczowi.
Za nasze szczesliwe dziecinstwo.
Siedze sobie na wisience i nie moge sie najesc do syta...
- Wyciagaj spirytus. - Dawaj zakaske.
Wujek Stalin mówi nam ze trzeba sluchac sie mamy.
Jestes taka goraca.
Czemu jestes taka goraca?
- Nie jestes chora? - Nie.
- Slowo honoru? - Slowo.
Tatusiu, gdybys wiedzial, jak mi jest z toba dobrze.
Naprawde?
I mnie z toba dobrze.
Jest mi z toba tak spokojnie...
i jest mi tak lekko.
Uwielbiam cie, uwielbiam.
Ocknales sie?
- Co sie stalo? - Co, niczego nie pamietasz?
Pamietam, ze ten pijany general czemus wrzeszczal, a...
- Sluchaj, a co sie ze mna dzialo? - Cos takiego!
- Nie pamietasz, ze o malo co nie zabiles Mielezko? - Ja??
Ale z ciebie numer, Kotow.
Mielezko zaczal krzyczec na tego dowódce batalionu, ze wrócil zywy, bo przeciez byl rozkaz walczyc do smierci.
Ten go poslal do diabla.
Mielezko zlapal za pistolet...
nacisnal spust - nic, nacisnal drugi raz - i znów nic,
- zanim usunal zaciecie, przykopales mu w jajca. - Ja??
Tak... skazany Kotow przykopal generalowi Mielezko w oba jajca.
Co, nie pamietasz?
Niczego nie pamietam.
Jakby ci tego bylo malo, przywaliles mu glowa w twarz,
potem siadles na nim okrakiem, zlapales go za uszy i zaczales walic jego potylica w podloge.
Czekaj, przeciez powinni mnie zastrzelic?
Jeden z politycznych bardzo tego chcial, i pewnie by cie zastrzelil, gdyby nie przeszkodzil mu Riabow.
Potem im wyjasnilem, ze jestes moim klientem i dalismy dyla do samochodu.
Sluchaj... pulkowniku...
a czemu ty mnie wozisz, co?
Dokad mnie wieziesz?
Czy przyjechales specjalnie po mnie?
Czy... czy ty wieziesz mnie do Moskwy?
Na £ubianke, czy co... Mitia?
Co robisz? Posluchaj, Mitia...
to nie moja wina, ze mnie w obozie nie rozstrzelali z paragrafu 58... no przeciez wiesz, Mitia.
To komend... slyszysz... to komendant obozu... Co robisz?
Mitia, dokad idziesz? Posluchaj...
Mitia!
Komendant wpadl do baraku i krzyknal: "58-ka do tartaku, opócz Kotowa", to on powiedzial: "oprócz Kotowa".
Pobieglem za nim, myslalem, ze tylko mnie chca rozwalic,
a okazalo sie, ze rozwalili cala 58-ke...
Przeciez sam sobie nie moglem zmienic paragrafu, zrobil to ktos inny, a nie ja.
Przeciez wy wszystko wiecie, Mitia, wiecie.
Uwazaj, Mitia, nie uton!
Co by nie mówic - dzieki temu wciaz zyje, Mitia.
Ale na co mi to, na cholere mi takie zycie, Mitia?
Nic mi nie pozostalo, nie mam córki ani zony, nie mam nic,
po co... po co mi takie zycie, po co mi ono?
Przeciez wtedy juz ze mnie wszystko wytlukliscie, po jaka cholere wam jestem potrzebny, Mitia?
Po jaka cholere, wszystko ze mnie wytlukliscie, przeciez podpisalem wszystko, co chcieliscie!
Jestem juz jak pyl zalegajacy na podlodze, po jaka cholere jestem wam potrzebny, Mitia?
Wyslij mnie lepiej tam, skad sie nigdy nie wraca, Mitia, ja juz tak dluzej nie moge.
Nie moge, bracie, tak dluzej zyc, przeciez wiesz, jak to jest, boje sie juz wlasnego strachu, Mitia.
Dokad zechcesz, tylko juz nie do tego piekla!
Wysiadaj.
- Co? - Wysiadz.
W tamta strone - marsz!
Do lasku?
Do lasku.
Rozkaz: do lasku.... moze to i dobrze.
No to chodzmy.
Jaka byla woda?
Odswiezajaca.
Po takim piaseczku w 1919 roku, w Biezesku...
pedzilem pewnego mnicha na zeslanie.
Ojciec An...
Andriejew, nie... tak, tak, ojciec Andriejew.
Przechowywal bialego zwiadowce...
w swojej celi.
Prowadze go, a on cos mamrocze, usmiecha sie,
spoglada na slonce.
A ja ide za nim, z szabla... o!
Wychodzimy przez krzaczki na taka polanke,
a on sie nagle zatrzymal, odwrócil sie do mnie,
podbiegl blizej, przymruzyl oczy...
i mówi:
Dobrze wiem, zolnierzyku, za co zaraz spotkam sie ze smiercia...
i nie boje sie jej.
A kiedy przyjdzie twój czas, czy tez bedziesz wiedzial?
I pokazal mi jezyk.
- I co, zabiles go? - Co?
Pytam, czy go zabiles?
Zabilem. Zarabalem go.
Zuch!
- Dawaj rece. - Co?
Mówie - dawaj rece.
Nie...
gdybym chcial sobie strzelic w leb, to dopiero po wojnie,
nie teraz, teraz nie ma sensu.
Tak uwazasz?
Opowiedzialem Marusi, jak ich wszystkich zdradziles.
Co?
Marusia wie o twoich zeznaniach pograzajacych ja.
Wszystko jej opowiedzialem.
Kiedy?
W czerwcu 1941-go, przed wybuchem wojny.
Co ty pleciesz, co? Ona juz wtedy nie zyla, przeciez dostalem zawiadomienie, co ty tu pleciesz, Mitia?
To ja przyslalem ci zawiadomienie.
A ona... zyje?
Zyje.
I to jak zyje!
Wiesz, jakie to bylo ciekawe widziec,
jak legendarny dowódca dywizji Kotow,
znany z pudelek czekoladowych cukierków,
kochany maz, podpora rodziny,
stopniowo, na moich oczach,
przeobraza sie w gówno.
- Kotow umarl! - Mitienka... mialam... - Slyszysz? Umarl, zostal rozstrzelany.
- Mitienka..! - Zostal rozstrzelany cztery lata temu, nie ma go!
To boli... wypusc mnie!
- Otwórz... zatrzymaj samochód! - Riabow!
Ty... glupia!
Glupia histeryczka! Podcinasz galaz, na której siedzisz.
- Co sie z toba dzieje! - Co sie ze mna dzieje?
Co z toba sie dzieje!
To ty wszystko zapomnialas, a ja akurat wszystko pamietam.
Jestes zona wroga narodu...
a twoja córka, ten malenki smiec grajacy...
"tirolen spiele", spiewki przy kominku,
otóz ona tez jest córka wroga naszego cudownego i wspanialego narodu!
A inne zony i córki wrogów naszego cudownego i wspanialego narodu
jada innymi samochodami i siedza w innych obozach, nie w pionierskich, rozumiesz? Nie w pionierskich!
Kazdego dnia ryzykuje wlasnym zyciem, zeby ukryc wasze pochodzenie,
- bo i ty, i Nadia, nosicie moje nazwisko. - Mitia, ja tego nie chce!
No pewnie, ze nie chcesz, pewnie, ze nie chcesz,
ale cztery figurujesz jako moja zona i przez te cale cztery lata
jestesmy dla siebie absolutnie obcymi ludzmi,
dlatego, ze przez te cztery lata twój Sierioza chodzi z nami po tych samych ulicach,
slucha naszych wszystkich rozmów, nawet spi w naszym lózku!
Opamietaj sie, Marusiu, jego nie ma, rozumiesz, nie ma, jestesmy tylko dwoje, a jego nie ma!
Nie chce o tym mówic, prosze cie!
Ale ja chce o tym mówic, bo nie rozumiem, jak on sie znalazl w naszym zyciu?
Oczyma duszy widze, jak wszyscy siedza na werandzie, przezywaja Skriabina, i nagle...
i nagle wszyscy zamarli, zastygli, bo pojawily sie... mrówki.
W oczach maja lzy, a ty siedzisz i...
zaraz... rozbeczysz sie, jak dziecko...
i w tej ciszy, ten, który siedzi naprzeciw...
i je prosto z patelni jajecznice z cebula...
mysli, ze placzesz dlatego, bo cie... cisna pantofle.
I oczywiscie nikt juz nie próbuje przezywac Skriabina.
Ja nie mam nic przeciw jajecznicy z cebula, jest smaczna.
A my go lubimy i wiele mu wybaczamy, bo on jest bohaterem!
Stalowy wzrok i stalowe muskuly, nie to, co jakis cholerny Skriabin,
i pcha swoja sekata lape w twoje gatki, co?
Zakichany dowódca dywizji! Ale on nie jest bohaterem.
Marusia! On nie jest bohaterem.
O, tak... tfu, takie nic.
Trzesacy sie stwór!
Jak... ty...
mozesz mówic cos takiego!
Akurat ja, Marusiu - moge!
Czytaj!
podpis: Kotow
On nie mógl tego napisac.
Mógl!
Doprowadz sie do porzadku.
Riabow, no co tam sterczysz?
Mitia...
Mitienka...
- I jak, jestes szczesliwy? - Nie.
- Masz, trzymaj. - Co to jest?
Prosze otworzyc i obejrzec.
Wiec to tak.
Na pobocze... na pobocze!
Stój... na pobocze, powiedzialam na pobocze! Na pobocze... na pobocze!
Gdzie sie pchasz! Stac!
Stac... zesz twoja mac! Stój... gdzie sie pchasz!
Jedz, jedz!
Dalej, naprzód!
Hej, konwojent! Pomózcie, bo ugrzezlismy po osie.
Jency, do samochodu!
Czemus stanal? Dawaj!
- No zróbze cos! - Zaraz, zaraz.
- Ruszaj sie szybciej! - Nie widzisz, ze zgasl?
A ty... czemu mi wczesniej nie oddales pagonów, co, Mitia?
Liczylem na to, ze cie zabija.
Rozumiem... czemu wiec sam pchales sie do piekla, co?
Liczylem na to, ze zabija mnie.
A gdybym godzine temu, w tych krzakach, trachnal ciebie, to co wtedy?
To uwierzylbym, ze tak zrobisz.
A powiedzcie, co wy osobiscie myslicie o dowódcy dywizji Kotowie?
Uwazam, ze bez takich jak Kotow nie wygramy wojny.
Czy wtedy powiedziales mu prawde? Powiedziales to, co myslales?
Niee... ratowalem swoja skóre.
Wyobraz sobie, co by bylo, gdyby sie okazalo, ze to ja ci zmienilem paragraf?
A po co mi go zmieniles?
Po co mnie uratowales, Mitia, co?
Nie wiem, Siergieju Piotrowiczu, nie wiem.
Przeciez ty teraz, w tym lasku, tez mnie nie zabiles?
Dlaczego?
- Naprzód! - Naprzód.
Zyje w warunkach totalnego terroru, wciaz slyszac jego nieznosny zgrzyt.
Juz trzeci dzien pod rzad nie pozwalacie mi skorzystac z wanny...
bo jest wiecznie przez was zajeta.
Cos sie tam w niej wyparza, cos sie moczy, a ja chadzam do niej w przescieradle
niby rzymski imperator w todze.
- Tak... i nikt nie zwraca na to uwagi. - Tak.
- Tak..! - A moze powinienem zaczac chodzic nago?
Moze dopiero wtedy widok starca doprowadzi was do jakichs przemyslen.
Nikt nie powinien chodzic nago. Juz, juz szykujemy dla pana kapiel.
Szykujecie, tak? A moze ja teraz nie jestem w nastroju do korzystania z kapieli?
Wsiewolodzie, niech pan przestanie kaprysic, na Boga, zachowuje sie pan jak male dziecko.
Akurat male dziecko ma prawo kaprysic, a starcowi nie wolno!
Quod licet Jovi, non licet bovi.
- Oho! - Tak.
Co dozwolone Jupiterowi, to zabronione bykowi.
-Tak! - O Boze!
Wsiewolodzie...
Mamusiu!
Oto jestem.
A oto jestem ja...
no i ja...
my.
O Boze!
- Co to... - Masza!
No tak w ogóle... to przeciez oczywiscie...
prosze wybaczyc.
- Herbaty! - Herbaty... moze herbaty?
- Niech bedzie herbata. - Herbata..? - No herbata, herbata.
Nie tylko herbata... mamy tu mnóstwo róznych rzeczy.
Dzien dobry, dziewczynki.
Generalski przydzial!
- Generalski przydzial. - Poglupieli!
- Jakie pysznosci! - Pomóc w czyms? - Nie, ja sama, dziekuje.
- Badz pozdrowiony! - Zdejmij plaszcz.
- Mitia, na nim od stu lat nikt nie gral. - Nie, nie, niech gra.
- Tam... - Nie trzeba, nie trzeba, niech gra.
Co znaczy "niech gra"? Tam jest pelno kurzu!
Olg... Olgo Nikolajewna!
- Olgo Nikolajewna. - Co... tak?
O, tu... tutaj...
tu byly dwie fotografie?
Tu wisialy fotografie... o, zostal po nich slad, gdzie one sa?
Marusiu...
nie pamietasz? Wisialy tu dwie fotografie.
- Tak... - Ale ja...
mysle, ze... hm, ze sa w kufrze.
- Nie, nie, nie w kufrze, sa w komodzie. - Oczywiscie, ze w komodzie.
W komodzie, w komodzie, na pewno sa w komodzie.
Nie, nie, o tam, tam, w drugiej szufladzie.
- Marusia... - Marusienka!
Chce mi sie bardzo pic.
Prosze... jest kielbasa, jajka i wieprzowina, i wino, i cukierki.
- Przeciez mówiles, ze go nie ma? - A on jest.
- Co mu opowiedziales? - Wszystko.
- Przeciez wiesz wszystko. - Mhm.
Po co go tu przywiozles?
- Ooo...! - Znalazlem!
- To swietnie! - O, jedna wisiala tu...
Na dlugo przyjechal?
Pewnie na zawsze.
- Jaka ona ma piekne oczy. - ..a druga tu.
- Piekna. - Tak? - Bardzo.
- Marusiu, czemu tak duzo pijesz? - Znajduje w tym przyjemnosc. - Aha..!
- Przeciez przyjechales, by zaznac przyjemnosci? - Przyjemnosc!
Przyjemnosc... Powiedzmy, ze pelnie zadowolenia.
Poza tym... mila Marusiu...
Regulamin RKKA mówi...
ze za niewykonanie rozkazu dowódcy grozi - co?
Tak jest... rozstrzelanie. To rozkaz, Marusiu.
- Jak zawsze? - Co jak zawsze?
Rozkazano ci - i wykonales.
Cukierki. Mój Boze, czego oni nie przywiezli!
Jaki dzis bedzie u nas bankiet!
Zabawka Nadii.
Nie.
Nie?
Nie.
Faktycznie, to prawda. Rok 1942...
fabryka zabawek nr 9.
To ciekawe, dookola wojna, a oni produkowali zabawki, tak?
Caly czas, prawda?
- To Kiryk przyniósl. - Siewa!
Co, co Siewa... znów powiedzialem cos nie tak?
Przeciez mówie - Kiryk przyniósl z pracy... on tam pracowal.
No to i... przyniósl.
Ale gdyby pracowal w fabryce konserw...
Przynióslby konserwy!
A gdzie... gdzie jest, gdzie jest ten...
gdzie on jest, gdzie jest ten wasz lapserdak, ten najbardziej zapracowany, wspanialy prózniak?
Co z nim sie dzieje...
czy on... co jest, zyje, czy nie zyje, moze byl na froncie, byl ranny, moze zginal?
Oj, no co pan, co pan... no cóz... uwolnil sie.
Tak.
- Co, moze siedzial? Kiryl siedzial?! - No nie, mój Boze, co tez pan..!
- To co sie... - Uwolnil sie od sluzby wojskowej.
- A... uwolnil sie od sluzby! - Mial plaskostopie.
Plaskostooopie!
- Cukrzyca i plaskostopie. - Bardzo schorowany czlowiek.
Schorowany... tak, plaskostopie to...
No i... gdzie jest ten inwalida?
- Pracuje. - Tak? - Tak, pracuje jako kinooperator.
- Pracuje. - Jako kinooperator? - Jako kinooperator, tak.
Skoro pracuje jako kinooperator, to chyba teraz przynosi wam do domu filmy, tak?
Oczywiscie.
Och, jak teraz bedziemy zyc...
biorac to wszystko pod uwage...
Wesolo, Wsiewolodzie Konstantynowiczu, bedziemy wesolo zyc!
W domu slychac muzyke ...
to znaczy, ze... o, rany!
Co to takiego?
Dzien dobry.
Dymitrze Andriejewiczu, pan do tej pory nie wierzy, ze jestem w stanie sam wyzywic te rodzine?
- Mitia... - Co ci jest?
Czemu sie... czemu sie przestraszyles, inwalido?
Czesc! Jak sie masz.
Ale przeciez mówili, ze... a pan... zyje?
Zyje... zyje, Kirik.
Troszke pokancerowany, ale zyje.
Co tam jest takiego?
- Czemu nie byles w pracy? Dzwonilam. - Wyszedlem wczesniej.
- To co, nie spotkales sie z Mochowa? - Nie, nie, jechalem kolo poczty.
Mochowa!
Siedzi i trzesie sie ze strachu. Mochowa z dzieckiem!
I po co ja ukryliscie?
I czemu, do diabla, milczycie? Mochowa, Mochowa, cos takiego!
Patrzcie, patrzcie, jaki dziobek.
Kto jest ojcem, no, kto jest ojcem? Przypadkiem nie profesor?
A moze... Kiryk, co?
Kiryk, to ty?
Ja.... jest moje... nasze.
Ach... co za cwaniak!
Ach... masz plaskostopie, plasko...
Dreptal, dreptal wokól naszej Mochowej, przewiercil Mochowa, nasza nietknieta perle!
No, dawajcie... Mochowa, Mochowa, dawaj, nakrywaj do stolu, tam, tam nakrywaj...
- Glupia! - O co ci chodzi?
- Gruba, tepa krowa, przeciez ci mówilam... - Co jest... Marusia...
- Przeciez zawsze... my zawsze... - Odejdz! - Przeciez ja sam... - Odejdz!
A ty co? No?
- Czegos tu przylazl? - A gdzie mialem isc? Przeciez tu mieszkam.
Trzeba bylo pójsc gdziekolwiek, chocby na dworzec!
Do swojej kabiny kinowej, albo, do diabla, na rogatki!
- Co ci jest, Marusiu? - Dziecko placze.
- Co..? - Chodz tu szybko!
- Stoi tam jak slup, tez mi nianka! - Marusia, co sie...
Co sie z toba dzieje, co tu sie stalo?
Czego chcesz? Chcesz wiedziec, co sie stalo? Zaraz sie dowiesz.
Moi mili, moze ktos z was opowie temu czlowieczkowi, co tu sie stalo, co?
Nie chcecie? No dobrze, to sama opowiem.
Zaraz, zaraz, mój malenki, mój ty najmilszy. Popatrz!
Popatrz, Kotow! To moje dziecko.
Moje!
I tego czlowieka.
Rozumiesz?
Czemu sie smiejesz? To moje dziecko, a on jest jego ojcem!
Liczyles na to, ze jak wrócisz, wszyscy beda siedziec i czekac, az nakrecisz sprezynke szczescia, tak?
Kotow... to sie nie udalo!
Lecz moglo sie udac Marii Borysownej Kotowej, prawda?
Ale jak mogloby sie udac agentce angielskiego wywiadu, przeciez czytalam te twoje zasrane papierki!
Po co je podpisales, Kotow? Pewnie dlatego, ze mnie bardzo mocno kochales!
- Chciales mi dac szczescie, tak? - Marusia!
Co, co, Mitienka? Przeciez sam mi je dales do przeczytania, moze nie?
A potem... w samochodzie, pamietasz? Pamietasz, co bylo potem w samochodzie?
Tez pewnie dlatego, ze chciales dac mi szczescie, ze bardzo mnie kochales.
Co wy na to? Zamknij sie mamusiu! Co wy na to, moje kureczki?
Co wy na to, moje dobre cesarzowe? Co ty na to, doktorze prawa rzymskiego?
A wy, jak tu siedzicie, decydowaliscie o moim zyciu, pamietam to!
Zasiedliscie w gabinecie ojca, twarze zatroskane, glosy madre:
"Dowódca dywizji Kotow - to bezpieczenstwo, wladza i zarcie".
Marusiu, najmilsza, zyczymy ci szczescia!
Jasne, ze zyczycie szczescia, samarytanie... wasza mac!
- Oczywiscie szczescia, i dlatego powinnam byc wam wdzieczna jak... - Marusiu, blagam cie!
- Marusia, opanuj sie... - Masza, Marusia, Musienka, cale zycie to slysze!
Niczego nie zapomnialam, bo przeciez w tym samym gabinecie,
z tym sie nie zen, ten sie nie nadaje, tak bylo, moje mile babunie!
Dowódca dywizji nie powróci, a Dmitrij Andriejewicz to bezpieczenstwo, wladza i zarcie, tak?
A ja? A ja? A ja... ja nie jestem pucharem przechodnim,
ani proporczykiem, który mozna postawic na komódce,
ani obrazkiem, który mozna powiesic!
Jestem zywym czlowiekiem!
I wtedy... w szczytowym momencie...
wlasnie wtedy, ten oto Dmitrij Andriejewicz, tak ze mna postapil. Co wtedy mówiliscie?
- Przestan! - Co mówiliscie?
To nic takiego, Marusienka, to przeciez przyjaciel rodziny, nie przejmuj sie, nic sie nie stalo,
wszystko bedzie dobrze, wszystko sie ulozy, o wszystkim sie zapomni, tak?
I to jest wszystko, co mozecie powiedziec czlowiekowi, wdeptanemu w bloto po uszy.
A ten czlowiek, ten oto czlowiek, który... który jest nikim,
który nie jest wielkim dowódca pulku ani wielkim muzykiem - po prostu stanal obok mnie
i uscisnal mnie za reke. Daj mi je, prosze.
- Mario Borisowna, chcialbym wyjasnic... - Zamknij sie, potworze, zamilcz!
Jak w ogóle smiales tu przyjsc!
Ty, który wszystko zepsules, który sam mnie wepchnales w rece tego czlowieka,
ty, który zrzuciles mnie do piekla, który zdradziles nasza kochana córke!
Siergieju Piotrowiczu, prosze pana, co pan robi..!
Prosze, zrób to!
- Oddaj mu dziecko. - Dlaczego?
- Oddaj mu, prosze, oddaj. - Po co? - I tak placze, oddaj mu, oddaj dziecko.
Jak ma na imie?
Sierioza.
Chodz ze mna. Chodz ze mna.
- Nie. - Chodzmy. - Nie!
- Siergieju Piotrowiczu... - Wszyscy pozostac na miejscu! - Mamo!
Chodz ze mna... chodz!
Nie trzeba, Kiryk, nie trzeba, to byloby bardzo zle.
- Zle? - Zle. - Tak, tak, tak...
Masz, masz, masz, masz!
- Masz! - Dawaj! - Masz! - No... no!
To przeciez wstyd...
Dmitrij... daj mi pistolet.
- Sluchaj... - Co? - ..a ile dac ci naboi, jeden?
- Tak, jeden. - Chcesz sie zastrzelic? - Tak... nie...
- A moze dwa? - Tak... daj dwa.
- Chcesz zabic Marusie i generala? - Marusie i gener... Tak...
- A moze cztery... - Cztery?
..zeby zabic Marusie i generala, a potem siebie i dziecko, co?
- Pp...pogniecie sie. - To gg..o ww...wyprasujesz.
Sluchaj, a moze wszystkie osiem? Pelen magazynek?
- Po co? - Jak to po co?
Poslesz od razu wszystkich do diabla. Tylko na Mochowa zabraknie naboju...
trzeba bedzie ja zabic siekiera.
- Co ty pleciesz... - A ty co pleciesz?
Jaki pistolet... dac mu pistolet!
Jak to tak... przeciez on... ja... przeciez my...
mówiono nam, ze przepadl bez wiesci...
..a on tu jest!
Kiryk, napij sie.
Mógl przeciez uprzedzic.
Mógl.
Napij sie.
Marusiu...
..zaklaskaj jezykiem, co?
Po co?
zaklaskaj, Marusiu.
No tak... tak jak dawniej. Pamietasz, Marusiu, jak klaskalas na caly dom?
Nadia tak lubila, jak klaskalas tak glosno, prawda?
- Nie, nie uda sie. - Zaklaskaj, no choc spróbuj, no...
- Przeciez nie uda sie. - Zaklaskaj, zaklaskaj.
No spróbuj, spróbuj, spróbuj!
- To nie to... no! Marusiu! - Ale nie udaje mi sie, przeciez widzisz.
Wyszlo ci, Marusiu, a pamietasz...
pamietasz, jak Nadia chichotala, kiedy tak klaskalas, jak sie zasmiewala.
Och, mój Boze!
Nigdy mi nie wybaczysz.
Nigdy.
Nie, nie, Marusiu, to ty mi nigdy nie wybaczysz.
Czego?
Ja juz wszystko rozumiem...
wszystko sobie wyobrazam.
Nie, Marusienko, tego sobie nie jestes w stanie wyobrazic...
kiedy robia to swoi, Marusiu, swoi, swoi!
Podpisuj! Podpisuj! Podpisuj!
Juz dobrze, dobrze, dobrze.
- Co sie dzieje na dole? - Co sie dzieje? Tam wszystko to przeszlosc, Marusiu.
- Moze nie? - Tak.
Nie wszystko jednak to przeszlosc, Marusiu, przeszlosc.
Kiedy sie dowiedzialas...
o Nadii?
W 1941-szym...
z gazety...
ze barke pionierów zbombardowali Niemcy.
Daj.
Masz.
Marusia... gdzie jestes?
Marusia!
A wiec wracaj...
ja bez ciebie... dlaczego bez ciebie?
- bo bez ciebie... - Hu!
- Oj... dzien dobry! - Dzien dobry.
- Bonjour. - Wprawiamy sie, tak? To dobrze!
Quelle fragance... Co w tym zlego? Slodziutkie.
- Chce pan, to pana poczestuje. - Nie, nie, nie, nie, nie.
- Ono jest takie slodkie. - Od dziecka nie pije kolorowych, szkodza mi na oczy...
- na migdalki. - Ale przeciez pan nie mógl pic od dziecka,
dlatego, ze w mlodym wieku dzieciom nie pozwala sie pic.
A ja, ja... próbuje zrozumiec romanse, ale to okropne swinstwa,
i sama nie wiem, skad oni je biora i kto ma taki obrzydliwy gust.
To pewnie wszyscy ci, którzy stad wyjechali.
- Co znaczy wyjechali, co? - Wyjechali wszyscy.
- Kto wyjechal? - Zabrali sie i wyjechali, a ja tu... a ja...
- A gdzie jest Marusia? - I Marusia wyjechala, wszyscy pojechali na stacje.
Panskie zdrowie!
- Nie uciekaj! O, tak, tak. - No tak, wszystko gotowe, idziemy... idziemy, idziemy!
Dobra, zostancie tutaj.
Stójcie tutaj, zanim dowiem sie, do którego wagonu wsiadamy.
Slyszycie? Czekajcie tutaj, a my z Kirykiem pójdziemy po bilety.
- Co? - Na chwileczke, Misza!
Chodz na chwileczke, chodz, chodz, chodz!
Chodz, chodz, chodz!
- Zaczekaj... dokad ty..? - Pedz, chlopcze, pedz!
- Co powiem kierownictwu? - Powiedz, ze pozyczyl go general Kotow!
- Prawde mówiac zostalo mi, patrz, 10... - Schowaj swoje pieniadze.
- ..3 plus 3 to szesc... 17 rubli. - Mitia, Mitia!
- ale to wystarczy... - Cicho, cicho, cicho, cicho!
Tak, tu sa trzy bilety. Kiryk kupi dwa bilety w kasie nr 3.
Mitia, Mitia... mój mily, prosze cie, mam wielka prosbe, wróc do domu.
Prosze cie... tam zostala babcia i Wsiewolod.
- Przestraszy sie, jak sie obudzi, bardzo cie prosze. - No tak...
- Kiryl, kup do czwartego wagonu, do czwartego! - Tu jest czwarty... tu. Tu!
Stójcie tutaj, czekajcie na mnie, ide po bilety.
- Sluchaj, podaj mi, prosze, butelke. - Ale ja zadnej butelki nie wzielam, zabralam tylko koszyki,
- pani Kiryk ja zostawil. - Co ma do tego Kiryk, to ty powinnas wziac butelke.
A mnie co do tego?
Z drogi!
- Ile zostalo do odjazdu? - Jeszcze dwie minuty.
Z drogi, z drogi!
Wez, przytrzymaj go!
Tu sa wasze bilety, do wagonu piatego... trzymaj.
..wzielam tylko koszyki, to pani Kiryk nie wzial butelki.
Butelke? Nie zdazymy, tylu tam ludzi.
Kiryk, mój najmilszy, butelka, ale dla dziecka!
- Tu jest butelka, tu jest! - Daj bilety, daj mi bilety!
Prosze wziac bilety, o, to nasze bilety. Majorze, pomóz mi!
Siergieju Piotrowiczu, prosze bez nerwów, chcialbym sie wytlumaczyc, to znaczy usprawiedliwic, to znaczy wyjasnic panu, ze...
Gdzie on jest, na Boga... Kiryl! Kiryk!
Siergiej!
Siergiej, pusc go! Siergiej, prosze cie!
Siergieju Piotrowiczu, jest pan waznym czlowiekiem i moze zatrzymac ten pociag.
- Prosze pana, niech pan ich pusci! - Pusc go, prosze cie, Siergiej!
Niech oni wyjada, a ja zostane tutaj.
Siergiej, no prosze cie, prosze, pusc go!
Pojade, gdzie trzeba, na front, do fabryki, gdzie pan chce.
Mario Borysowna, prosze pania! Zabierz ja, Mochowa!
Pozwól nam wyjechac, prosze cie, prosze!
Pozwól nam wyjechac, no prosze cie!
Siergiej, pusc go, prosze cie!
..front, fabryka, wszystko, co pan chce!
No blagam cie, pusc go!
Ja... ja rozumiem...
ale pózniej... niech wyjada... nie teraz, nie tutaj, ja nie...
- To Marusi? - Oddaj wlascicielowi.
- Czemu ja.. - No juz, biegnij! - Dokad? - Biegnij, powiedzialem!
- Jak to, a pan? - Juz, juz, biegnij!
- Wsiadaj, bo tu zostaniesz! - Siergieju Piotrowiczu, jest pan wielkim czlowiekiem!
Jest pan bardzo wielkim czlowiekiem, ale wielcy ludzie powinni wiedziec,
ze gdyby nie bylo nas, malutkich ludzi,
oni nigdy by sie nie dowiedzieli, ze sa wielkimi.
Ale nadejda czasy malutkich ludzi i wtedy wielcy pozaluja, ze nie sa malutkimi.
i ze w ogóle kiedys zaistnieli!
Wujku, powiedz, która godzina?
- Za piec siódma. - Ciekawy zegarek, generalski, czy co?
Przeciez jestem generalem.
- No co ty? - Co nie wierzysz? Slowo honoru!
Wiesz wujku, mnie by taki pasowal. No juz, zdejmuj.
A ty daj mi zapalic.
- Wymiana? - Wymiana.
- Ja dam ci papieroska, a ty mnie zegarek? - Dobra!
- Trzymaj. - Dziekuje. - Nie ma za co.
Czemu nie jestes na froncie, co?
- Nie widzisz, ze jestem slepy? - Czyzby?
No..!
No... syneczku, chodz no tutaj!
Dokad to? Chodz tu, chodz tu!
Dokad to... syneczku?
- Gdzie sie pchasz, bezwstydniku? - Cicho, cicho, cicho!
To przeciez nasza ubikacja!
Zajete!
Jak zajete, to zajete.
Ale tam jest mezczyzna.
- Jak masz na imie? - Wasilisa.
Masz.
A teraz ja ciebie.
No, zajaczku, poskacz sobie!
No to do dziela, chlopaki! Pamietasz, jak dla ciebie skakalem przez plot?
Dawaj, dawaj! Zejdz z drogi, zejdz, mówie do ciebie!
Mówie ci, zejdz! Sanka, siadaj!
- Nie trzeba! - Mówie ci, siadaj tu, no juz, siadaj!
Dobra... wszyscy z drogi!
Co to... wesele?
Ariszka... dawaj, nalewaj! Nalewaj!
No juz... dawaj, nalewaj! Nalewaj!
- Ojczulku, dawaj, dawaj, naleje! - No nalej mi kieliszeczek!
- Czy to jest wesele? - Wesele.
- No to, za zdrowie mlodych! - A ty?
Ja tez!
- Jak masz na imie? - Arisza.
Zakasic!
Jedz.
- Masz meza? - Zabili go.
- Jestes wolna? - No tak.
Cicho! Wszyscy cicho, spokój! Toast... teraz musi byc toast!
- Mama... za mame! Gdzie..? - O... tutaj jest.
Nie, za ciebie, mamo, juz pilismy!
- Moze za mnie? - Ojciec..? Jeszcze czego!
Lepiej odejdz, wujku Alosza, odejdz!
Za zwyciestwo. Pijemy za zwyciestwo!
Spokój, spokój... bacznosc! A gdzie podzialo sie "gorzko"?
- Gorzko! Gorzko! - Gorzko! Pijemy do dna!
- Wszyscy pija do dna! - Tak jest!
- Pocalujmy sie. - No co ty!
- A moze? - To nie nasze wesele, nie nasze!
No to... gorzko... gorzko!
- No cos ty..! - Co? - Jak sie nazywasz?
Sierioza.
- Skad sie taki wziales, Sierioza? - Z twórczosci amatorskiej!
Gorzko! Gorzko!
- A to co, proteza? - Nie, tu nie mam protezy,
- proteze mam tutaj! - Tu proteza?
Zolnierzu... zolnierzu... zolnierzu, o, masz... masz, trzymaj, masz!
Daje ci generalski zegarek, to prezent na twoje wesele.
Nos go, zolnierzu, nos!
Zaraz, zaraz.
Wiem, o co chcesz spytac. Za co?
Za co ciebie... legendarnego dowódce dywizji... bohatera wojny domowej...
do tego mojego przyjaciela...
wsadzono do wiezienia...
zeslano do obozu... o maly wlos nie rozstrzelano?
- Towarzyszu Stalin, ja... - Chcesz spytac...
dlaczego teraz cie wypuszczono...
przywrócono ci odznaczenia, nadano stopien generala - lejtnanta, tak?
Ale... "dlaczego" i "za co" to niewlasciwe pytania, Kotow.
Wlasciwe pytanie brzmi: "po co".
A wsadzili cie, Kotow... po to...
zeby cie w stosownym czasie wypuscic.
Wiesz, ze w ciagu dwóch pierwszych tygodni stacilismy prawie 1000 samolotów...
kilka tysiecy czolgów, prawie 2 miliony naszych zolnierzy trafilo do niewoli...
wielki wróg napadl... na nas.
Sa tacy, którzy mysla, ze mozna sie przyczaic w ukryciu i przeczekac, jak sie ulozy sytuacja.
Jest im wszystko jedno, czyja bedzie wladza, nasza czy niemiecka, oby tylko ich nie ruszano.
Nic nie czynia dla naszego zwyciestwa i w ten sposób tamtym tylko pomagaja.
Co sie z takimi powinno zrobic? Powiedz mi, Kotow?
A co bedzie potem, kiedy rozgromimy Hitlera?
Co powie powracajacy z frontu beznogi, bezreki zolnierz swojemu sasiadowi,
który cala wojne przesiedzial w domu, w cieplym szlafroku i w kapciach, co?
Czy bedzie mógl mu wybaczyc?
A czy my, Kotow, bedziemy mogli wybaczyc?
A przeciez ich beda miliony, tych tchórzy, którzy przeczekali wojne i okupacje...
i co wtedy zrobic, Kotow, nowa wojne domowa?
No to powiedz mi, Kotow, 15 tysiecy ludzi, to duzo czy malo?
No, no, no... nie mów nic!
Dla jednego odcinka frontu to nawet moze byc duzo, a dla kraju?
Czytalem twój plan, Kotow... tak...
Mozna obejsc Cytadele... odciac ja od zaopatrzenia... siedz, siedz, siedz...
i po jakims czasie Niemcy sie poddadza.
Ale to... choc strategicznie jest poprawne...
jest calkowicie niepoprawne politycznie.
Ty, Kotow... zmusisz tych gnusniejacych na tylach...
15 tysiecy tchórzy...
do szturmu na Cytadele.
To bedzie straszny atak, zgadzam sie...
ale na te "czarna piechote" Niemcy zuzyja amunicje...
przeznaczona dla naszych radzieckich zolnierzy, prawdziwych zolnierzy.
Na przykladzie tych 15 tysiecy damy lekcje pozostalym milionom...
zmusimy ich do obudzenia sie i zrozumienia, ze mamy tylko jedna droge...
droge ku zwyciestwu.
Przysun swoja filizanke.
Kiedy Cytadela upadnie...
okropne fotografie tysiecy zabitych osób cywilnych wstrzasna swiatem...
i Europa zastanowi sie, co ja czeka, gdybysmy nie zwyciezyli.
A u nas ten i ów tez sie zastanowi... Chcesz cukru?
co go czeka, jesli to my zwyciezymy.
Zadnych rozkazów kwatery glównej nie bedzie, Kotow...
ani na pismie, ani ustnych.
Cala operacje, Kotow, wezmiesz na siebie...
bedziesz za nia osobiscie odpowiedzialny.
Spytasz zapewne, dlaczego akurat ty?
W wieku 17 lat wziales bron do reki i ruszyles do obrony rewolucji.
Czy w 1919 roku...
naprawde wlasnorecznie zarabales mnicha z Biezeckiego klasztoru...
który ukrywal bialogwardzistów?
W 1921 roku, pod Kerczem...
zatopiles barke z bialymi oficerami...
a w 1922 rozkazales puscic trujacy gaz...
przeciw donbaskim chrzescijanom...
którzy zbuntowali sie przeciw wladzy radzieckiej. I wtedy postapiles calkiem slusznie.
Kto inny mógly zrobic to bez wahania, co?
Zdegradowany za pijanstwo byly general Mielezko? Nie, Kotow!
Te operacje z "czarna piechota" mozesz przeprowadzic tylko ty!
Po niej otrzymasz dowództwo armii.
Jaka smaczna jest ta herbata...
prawda, Kotow?
- Wysmienita. - Oczywiscie.
Stac... twarza do sciany!
Mozna wejsc?
Towarzyszu kapitanie, zgodnie z waszym rozkazem doprowadzilem aresztowanego!
Wprowadz.
- Wejdzcie! - Mozecie odejsc.
Czesc, Riabow!
- Obywatelu kapitanie... - Co mówisz?
Aresztowany, zwracajcie sie do mnie jak trzeba, zgodnie ze stopniem - obywatelu ka-pi-tanie!
Prosze o wybaczenie, obywatelu ka-pi-tanie...
- ..Riabow. - Siadajcie.
Eeech... a gdzie propozycja, abym zapalil?
Jeszcze sobie popalisz!
- Oj... witaj! - Co?
Prosze posluchac, obywatelu ka-pi-tanie...
prosze mi zadac od razu wszystkie pytania, dobrze?
Znam ten system, wszystkie papierki ma pan juz przygotowane...
wiec zeby nie marnowac panskiego czasu, a szczerze mówiac i ja nie chce go tracic,
to moze od razu je wszystkie podpisze.
- Podpiszecie? - Od razu je podpisze!
- A czas sledztwa? - Ile chcesz, tydzien, dwa? - Tydzien.
- A jaki dzis dzien - Jaki?
- No dzis, jaki? - Jaki? - No jaki?
- 12-ty. - Zuch, dodajemy siedem...
- i otrzymujemy co? - Co? - No...
- jaki dzien? - 19-ty. - Zuch!
No wiec wszystkie protokóly sledztwa podpisujemy pod data 19-tego.
Czytajcie!
Ja, Dymitr Andriejewicz, pulkownik NKGB, potwierdzam kontakty z wywiadem niemieckim i wspólprace z nim...
pod postacia dyrektora handlowego Henryka von Linke... ok...
Tak... razem z... zdradzil towarzysza Stalina... tak... tak.. towarzysza Stalina...
i wspólnie z... Niezla teczuszka.
Z teczuszki wynika 9 gramów, to fakt.
Podpisz.
- Podpisze. - No pewnie!
Taak...
Tak... zapoznalem sie i podpisalem 19-go wrzesnia 1943 roku.
Skad az tyle zeznan?
19 wrzesnia 1943 roku.
Tak oto pojawil sie szpieg, dywersant, wróg, pozeracz pionierów... i czarodziej!
Co z toba, Andriejewicz?
To koniec!
Koniec.
Otwierac wagony! Szybciej!
Bagaze pozostawiac na stole!
Przed wami dluga droga, dlatego bagaze pozostana tutaj!
Moja matka mi tyle naladowala, caly worek.
Swoje bagaze zostawiac tutaj, na miejscu je wam oddadza!
10 lat nie udawalo sie jej zajsc w ciaze i nagle sie udalo!
Zostawiac bagaze i wzdluz wagonów isc do lasu!
Wróce na front, tam przeciez wszystko dadza!
Urodzil sie chlopiec, wazyl 4200 gramów.
- Tam sa moje tabletki... - Wyleczymy cie, wyleczymy, tam wszystko wyleczymy!
- Towarzyszu majorze, moge dostac cekaem? - Damy, damy cekaem, tam damy!
- Tak, harmonia, harmonijka... - Moge ja wziac? - Bedziesz walczyc za pomoca harmonii, czy co?
- Nikomu jej nie oddam! - Co?
- Ja bez harmonii..! - Przechodzic, szybko!
Kotowa!
Czym sie zajmujecie?
Sprawdzamy bandaze, lekarstwa, przeciez bedzie bitwa, bedzie wielu rannych.
- Bedzie frontalny atak. - Siostro Borysowna, rannych trzeba bedzie...
Do konca ataku zadna z was nie pójdzie na pole walki, wasze torby sa niepotrzebne.
- Jak to nie pójdziemy na pole? Nie bedziemy opatrywac rannych? - Nie!
- Rozkaz brzmi: rannych opatrzec po bitwie. - Jesli my ich w czasie bitwy...
Odejdzcie!
Przygotujcie punkt operacyjny.
Rozkaz!
Trzymaj... trzymaj... trzymaj!
Wlazic do okopu... szybko, szybko!
- Trzymaj... wlaz do okopu, do okopu, do okopu! - Dostales, to wlaz do okopu! - Szybko!
Wlazic do okopu, do okopu, do okopu!
Do okopu... masz, trzymaj... ruszaj sie, szybciej!
- Tedy do bitwy? - Trzymaj! - Po co? - Idz naprzód, naprzód!
- Mam slaby wzrok. - Idzze naprzód! - Mam minus 7,5.
Idz do przodu, powiedzialem, naprzód!
- Obiecal mi pan cekaem! - Dam ci, dam...
a na razie trzymaj to! Marsz... naprzód!
- Jestem! - Napelnij.
- A ty dokad, dokad? - Prosze mnie nie szarpac! - Idz naprzód!
- A w ogóle, w ogóle... - Idz naprzód! - nie jestem wojskowym, jestem muzykiem!
- Masz, trzymaj instrument, idz, idz! - Towarzyszu majorze...
- Idz! - to jest jakies...
- Towarzyszu generale, oddzial zaporowy gotów do akcji. - Dobrze, jeszcze poczekamy.
- Tak jest... ale w przypadku paniki... - Powiedzialem - czekac!
Rozkaz!
Ojczulku... czysty medyczny.
Za mna!
Co robicie?
- Co robicie? Przeciez oni was rozszarpia! - On potrzebuje lekarza.
- Towarzyszu generale, to szalenstwo! - Czemu wy tak..?
Mówiliscie, ze wieziecie na front, a teraz nas wszystkich...
- jak bydlo, na rzez, tak? - Mówilem, ze to szalenstwo, co robicie, towarzyszu generale.
Tow... towarzyszu generale, na k..kolanach pr.. proosze, pu.. pusccie mnie,
m..mama, matka... s..sama s..schorowana z..zostala. Na dwa dni...
choc na d..dwa dni, ja w..wróce.
M..mam tez ma..malenka córke...
p..puscie... prosze.
Nie moge cie puscic.
Mnie tez nikt nie chce puscic... rozumiesz?
- Lepiej odejdzmy stad, póki jest spokojnie. - Cicho, cicho.
Zrozumcie, oni nie maja nic do stracenia, a rozkaz do natarcia mozna wydac z punktu dowodzenia.
Hej... ty... no i co, czerwony sukinsynu? Wieszalem was, ale zaluje, ze zbyt malo!
- Skazales mnie na smierc... - Daj mi go! - ..ale dobiore ci sie do gardla!
Ty potworze... lajdaku... sukins...
Rozstrzelam was, jesli jeszcze raz pozwolicie na cos podobnego.
Masz!
Niedobrze, towarzyszu generale...
nie wypada panu, dowódcy, spogladac w oczy ludziom skazanym przez pana na smierc.
Prosze odejsc z transzei.
Wasze miejsce jest na stanowisku dowodzenia.
- Potrafisz grac? - Tak jest.
Zagraj.
Mialem ja kiedys duze pieniadze,
Mialem tez maly domek nad rzeczka,
Mialem tez karete z trójka koni,
Lecz wszystko przepilem, braciszku mój!
- Hej, dokad..! - Stac!
Tylko mnie tknijcie...
a nacisne spust.
Daj mi to.
No cóz...
chyba pójde i ja...
przespaceruje sie.
Daj.
Kurwa zesz mac!
Ech... niech to szlag! Dawaj!
Uwaga! Uwaga!
Nie strzelac bez rozkazu! Nie strzelac bez rozkazu!
Daj no to!
Mialem ja kiedys duze pieniadze,
Mialem tez maly domek nad rzeczka,
Mialem tez karete z trójka koni,
Lecz wszystko przepilem, braciszku mój!
Mialem karete z trójka koni,
Lecz wszystko przepilem, braciszku mój!
- Co sie dzieje? - Nie wiem, dlatego zbudzilem pana.
Bedziemy musieli otworzyc ogien.
Inaczej oni z tymi palkami dojda do Cytadeli.
Niech podejda jeszcze z 500 metrów, wtedy otwórzcie ogien.
Ale ja nie bede na to patrzec. Jestem oficerem Wehrmachtu, a nie rzeznikiem!
Co to takiego?
Pajak!
Zajac stanowiska!
Otworzyc drzwi!
Sekcja siódma. Bunkier dziesiaty.
Otworzyc drzwi!
Szybciej!
Ruszac sie, ruszac!
Dawac, dawac!
Szybciej!
Za mna, naprzód! Hura!
Co? Co Nadiu? Stój!
- Tat... - Tam nie wolno, tam sa miny!
Tam sa miny, nie wolno. Trzymajcie, trzymajcie ja!
Tat... tata... tata!
- Taato..! - Zaraz... zaraz!
Tato!
Tam sa miny!
Stój!
Tato!
Lejtnancie...
przepraszam... pomylilem sie.
Znuzone slonce
czule zegnalo sie z morzem...
Nadia!
Stój, stój!
Nie ruszaj sie... nie ruszaj sie!
Nie ruszaj sie!
Nie ruszaj sie, stój!
Stój!
Stój.
Tatusiu!
Stój, stój, stój.
Juz dobrze, spokojnie, spokojnie.
Cicho, cicho, nie poruszaj sie, nie ruszaj sie.
To jest... to mina, nie bój sie, niczego sie nie bój.
Nie bój sie, nie bój sie... nie bój sie.
No juz, juz... cicho, cicho.
No to spróbuj... no spróbuj, wysuwaj noge... wysuwaj.
Jesli postoi sie na niej przez 10 minut, to ona wróci do poprzedniego stanu.
No juz, wysuwaj noge z buta.
Tylko spokojnie, spokojnie, spokojnie!
Jestes lejtnantem, spokój... spokój, lejtnancie! Zuch!
Spokojnie... no juz, wysun noge, wysuwaj, wysuwaj!
Wysuwaj, wysuwaj... ostroznie, ostroznie! Spokojnie, spokojnie, spokojnie.
Ostroznie, ostroznie, ostroznie.
O tak, o tak, o tak... dobrze... jeszcze, jeszcze...
i krok do tylu.
Dobrze, dobrze... juz, juz, juz.
Aha... mam cos dla ciebie.
Przyda ci sie?
Nie przyda sie? To nic... trzymaj, moze sie przyda. Spokój, spokój, spokój.
A teraz odwróc sie i odejdz 20 kroków dokladnie po swoich sladach... 20 kroków.
No idz... idz... idz...
no idz... prosze cie.
Lejtnancie...
znacie regulamin? Rozkazuje wam general!
Wlasnie tak!
W tyl... zwrot!
Po swoich sladach... 20 kroków...
bede odliczac.
spiew od czola!
Tak jest, tak jest...
Raz!
Dwa!
Glosniej!
Patrz pod nogi... trzy!
Cztery!
"Rozstajemy sie..." no, no!
Piec! Patrz pod nogi!
Glosniej!
Szesc!
Siedem!
Osiem!
Dziewiec!
Dziesiec...
CYTADELA
Dokad! Gdzie lecisz?
Stój! Wracaj tu biegiem!
Co ci jest? Zwariowales? Calkiem zwariowal!
Kamerad! Vorwarts!
Chodzmy do domu, chodzmy!
Stop! Stop!
Stop, chlopcy!
Nie strzelajcie, to skonczony glupek! Nie trzeba!
Cicho... mój kochany!
- Cicho, milcz! - Sama milcz... sama milcz.
On nie jest Niemcem, on jest po prostu chory. Jedzcie dalej, chlopcy.
Tam sa Niemcy, wiecie ilu? Prawdziwi, a on nie jest...
- Vorwarts! - O... jemu wojna zabrala wszystko...
wszystko mu zabrala, wojna zabrala mu rozum!
Mnie tez zabrala wszystko...
zabrala mi czterech synów, mojego Fiodora Pawlowicza, zostalam sama i ten tu...
- macha palka caly dzien. - Milcz!
Teraz to on macha, ale jak go rozboli glowa...
bez przerwy placze, ma w glowie odlamek i dlatego wtedy placze.
Niemcy go tu zostawili, mysleli, ze umarl, juz mialam pojechac po batiuszke...
a on oddycha...oddycha... podnioslam go...
zajelam sie nim... No co, co chcesz, kochany?
Cicho... idz... idz, synku.
Idz, idz, nie jestes tu potrzebny, prosze cie... idz tam, do domu.
Kameraden! Vorwarts!
Dowódco, jedzcie, tam sa jeszcze Niemcy, oj, ilu tam jeszcze zostalo Niemców...
prawdziwych, a on przeciez taki nie jest. Ile mu jeszcze pozostalo zycia na tym swiecie?
A jak go zabijecie, to i ja nie bede miala z kim porozmawiac.
Co... nie..! Nie wolno!
Nie mozecie odjechac tak po prostu.
Aha... no tak, tak... Rozumiem to... rozumiem.
No, skoro nie mozna inaczej, to cóz... no to... no niech tak...
ale i mnie tez... na rany Chrystusa!
No i masz, job twoju mac, doigrales sie! Mówilam ci, zebys siedzial w domu przy piecu!
Nie... musi wyjsc i machac palka...
My musimy tam... tam musimy jechac.
Tam musimy jechac.
- Tam musimy jechac! - Ja!
Jedziemy do Berlina, czytaj! Tam musimy jechac, na Berlin!
- Vorwarts! - Tak, tak! - Dawaj, dawaj!
Slyszeliscie? Powiedzialam mu to! Zaczelam mówic, tato!
Powiedzialam!
Vorwarts!